28.5.17

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ! ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ

Ελεος πια! Οχι άλλη πολιτική ορθότητα
Χρησιμοποιείται πλέον με υπερβολικό, ακραίο, ενίοτε υστερικό τρόπο - αρκεί να δει κανείς μια δημοφιλή τηλεοπτική σειρά για ένα πολύ φιλελεύθερο σχολείο όπως το «Degrassi: Next Class». Το αποτέλεσμα όμως είναι ο περαιτέρω διχασμός των ήδη διχασμένων κοινωνικών ομάδων
Κοσμάς Βίδος (27/5/2017)
Πώς περνάει μία συνηθισμένη ημέρα σε ένα σχολείο στο προοδευτικό και φιλελεύθερο Τορόντο; Εφαρμόζοντας την πολιτική ορθότητα που είναι της μόδας. Ή κάτι σαν πολιτική ορθότητα. Εχουμε και λέμε: Η LGBT κοινότητα των (16αχρονων παρακαλώ) μαθητών κάνει στον προαύλιο χώρο «διαμαρτυρία φιλιού» επειδή η διεύθυνση μετέτρεψε το γραφείο τους σε χώρο προσευχής των φιλοξενούμενων μουσουλμάνων προσφύγων από τη Συρία.
Η πρόεδρος του Μαθητικού Φεμινιστικού Κινήματος (επίσης 16 ετών), μια μαντιλοφορούσα μουσουλμάνα (γεννημένη και μεγαλωμένη στον Καναδά) μπλοκάρει την εργασία τεσσάρων συμμαθητών της πάνω στα video games επειδή θεωρεί το παιχνίδι που έφτιαξαν σεξιστικό, και η διεύθυνση του σχολείου την στηρίζει χωρίς να ακούει τις φωνές όσων διαφωνούν. Η ίδια μαντιλοφορούσα μουσουλμάνα χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία αφύσικη, «γιατί αυτό λέει το “Κοράνι”» και ενοχλείται με ομόθρησκές της που κυκλοφορούν ακάλυπτες (λεπτομέρεια: η οικογένειά της δεν της έχει επιβάλει περιορισμούς στην εμφάνιση, είναι δική της η απόφαση).
Ενα σατιρικό σκίτσο που απεικονίζει μια μαύρη μαθήτρια ως μαϊμού δημιουργεί τεράστια αναστάτωση, η μαθήτρια που το ζωγράφισε για να κάνει ένα αθώο αστείο, περιθωριοποιείται ως τη στιγμή που θα καταλάβει το λάθος της και θα ζητήσει κλαίγοντας συγνώμη: «δεν είμαι ρατσίστρια αλλά το σχέδιό μου ήταν ρατσιστικό. Τώρα το κατάλαβα. Δεν εννοούσα πως οι μαύρες είστε σαν μαϊμούδες».
Ετερη μαθήτρια, πρόσφυγας εκ Συρίας, πετάει τη μαντίλα της, δηλώνει λεσβία και καταρρίπτει (έστω προσπαθεί) όλα τα στερεότυπα για το Ισλάμ, ενώ ένας bisexual μαθητής που τα έχει με δύο συμμαθητές του, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, δεν ξέρει από την Κική και τον Κοκό ποιον να διαλέξει, καθώς «την Κική την αγαπώ μα μ’ αρέσει και… ο Κοκό». Η μαμά του και η μαμά του «Κοκό» δεν έχουν θέμα, στηρίζουν γενικώς και αορίστως.
Θα ρωτήσετε τι σχολείο είναι αυτό; Ευτυχώς, τηλεοπτικό. Το «Degrassi: Next Class», η βασισμένη σε παλαιότερη επιτυχία της καναδικής τηλεόρασης σαπουνόπερα του Netflix, μεταφέρει όλα τα στερεότυπα που συναντάμε στις σαπουνόπερες με ενήλικες μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας. Είδα το πρώτο επεισόδιο από περιέργεια και βρέθηκα να παρακολουθώ και τους τρεις κύκλους (αναμένονται και άλλοι, διαβάζω, λόγω επιτυχίας), εντυπωσιασμένος (και κυρίως προβληματισμένος), όχι από τις ερμηνείες ή από την (σουρεαλιστική ενίοτε) έμπνευση των σεναριογράφων, αλλά από τα κοινωνικά μηνύματα (περί ισότητας, δημοκρατίας, θρησκευτικών ελευθεριών, τρομοκρατίας κλπ.) με τα οποία μας βομβαρδίζει η σειρά. Διακρίνοντας στις… post modern  ιστορίες της, την ίδια σύγχυση που έχουμε και εμείς στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, πάνω στα νέα, καυτά θέματα του ισλαμικού μοντέλου ζωής, του επαναπροσδιορισμού φύλου, της ανεκτικότητας απέναντι στους εκπροσώπους ξένων προς εμάς πολιτισμών.
Γιατί είναι τεράστια η σύγχυση που μας έχει δημιουργήσει το «φρούτο» της πολιτικής ορθότητας. Δηλαδή η, με απλά λόγια, χρήση λέξεων ή συμπεριφορών που δεν θεωρούνται προσβλητικές για καμία ομάδα ανθρώπων και η συμμόρφωσή μας με τις πεποιθήσεις των άλλων. Εχω πιάσει κι εγώ πολλές φορές τον εαυτό μου, όταν θέλω να εκφράσω μια άποψη να φοβάμαι πως μπορεί να παρεξηγηθεί και να ξεκινάω λέγοντας: «μπορεί να ακουστεί ρατσιστικό, αλλά …» ή «ελπίζω να μην ακουστεί σεξιστικό, αλλά…», ή «δεν θέλω να θεωρηθώ εχθρός των μεταναστών, αλλά…».
Παντού ένα «αλλά», ένα σταμάτημα, ένας φόβος να εκφραστώ για πράγματα τα οποία πριν από μερικά χρόνια θα τα έλεγα άνετα, χωρίς να αυτολογοκρίνομαι, χωρίς να φοβάμαι μην με κακοχαρακτηρίσουν, χωρίς να τρέμω πως αυτό που θα ακουστεί δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Είναι αρκετοί εκείνοι που (και μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης) περιμένουν για να με/μας κατηγοριοποιήσουν αμέσως. Και ακολούθως για να αρχίσουν να πυροβολούν – σας θυμίζω τι είχε ακούσει η Κική Δημουλά όταν τόλμησε να αναφερθεί στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν λόγω και των μεταναστών οι κάτοικοι της Κυψέλης.
Η πολιτική ορθότητα, που στην πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να αποτελεί συστατικό της ιδιοσυγκρασίας κάθε δημοκράτη, φοβάμαι πως σήμερα χρησιμοποιείται με υπερβολικό, ακραίο, ενίοτε υστερικό τρόπο. Το αποτέλεσμα είναι ο περαιτέρω διχασμός των ήδη διχασμένων κοινωνικών ομάδων, ανθρώπων που κοιτάζουν ο έναν τον άλλο ως εχθρό. Αλλά και η επικίνδυνη διείσδυση στις κοινωνίες μας -δια της θεωρίας που θέλει τα πάντα να (πρέπει να) είναι αποδεκτά και σεβαστά- κοσμοθεωριών, φιλοσοφιών, θρησκευτικών πρακτικών, απόψεων, τρόπων ζωής που απειλούν τον κόσμο μας. (Σχεδόν τα πάντα, γιατί υπάρχουν και εξαιρετικά ακραίες περιπτώσεις όπως η παραδοσιακή κλειτοριδεκτομή που δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που τη θεωρεί αξιοσέβαστη παράδοση).
Φαντάζομαι – ελπίζω, πως κάποια στιγμή θα βρεθούν οι ισορροπίες, ως τότε όμως, η πολιτική ορθότητα, έτσι όπως επιπόλαια και αμετροεπώς, με όρους «Degrassi», τη διαχειριζόμαστε τα τελευταία χρόνια (γιατί ο όρος προϋπάρχει όπως διαβάζω από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα), εξακολουθεί να είναι μια μόδα που κρύβει κινδύνους. Ενώ εμφανίζεται ως το απόλυτο συστατικό μιας κοινωνίας για όλους, μπορεί να γίνει το όπλο μιας κοινωνίας όπου τους κανόνες και τα όρια βάζει μια συγκεκριμένη ομάδα. Καθιερώνοντας το αλάθητο των δικών της απόψεων, φιμώνοντας τον ελεύθερο λόγο, και μετατρέποντας τελικά τη Δημοκρατία σε τυραννία για εκείνους που μπορεί να έχουν άλλη άποψη και η οποία δεν είναι απαραιτήτως ρατσιστική, σεξιστική ή φασιστική. Η κουβέντα είναι μεγάλη και δύσκολη, καταθέτω απλώς μερικές σκέψεις, τις σκέψεις ενός ανθρώπου που παρατηρεί και προσπαθεί να καταλάβει. Αυτή τη φορά τον προβληματισμό τον πυροδότησε το αφελές  μέσα στην απεγνωσμένη ανάγκη του να είναι πολιτικώς ορθό «Degrassi». Καθημερινά τον πυροδοτούν αυτά που βλέπω γύρω μου. Η πολιτική ορθότητα όχι όπως την αντιλαμβάνομαι, αλλά όπως μου επιβάλλεται.


26.5.17

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 164


φωτογραφία: Bear + Bull 


ΕΝΝΙΑ ΠΡΩΤΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ


Μάγεψε η Μελάνια Τραμπ στην οικογενειακή φωτογραφία με τις Πρώτες Κυρίες στις Βρυξέλλες στη σύνοδο του ΝΑΤΟ.
Η νέα Πρώτη Κυρία της Γαλλίας Μπριζίτ Τρονιέ, η σύζυγος του Ερντογάν και η οικοδέσποινα του Βελγίου, μεταξύ άλλων, έκλεψαν τις εντυπώσεις.
Αυτός όμως που κέρδισε τα βλέμματα ήταν ο Πρώτος Κύριος του Λουξεμβούργου, ο Γκοτιέ Ντεστενέ, ο οποίος συνόδευε τον σύζυγό του και πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου.
Ο Ντεστενέ στάθηκε χαμογελαστός ανάμεσα στις Πρώτες Κυρίες διεκδικώντας τη δική του θέση και κερδίζοντας τις καλύτερες εντυπώσεις.

Απο τα αριστερά φαίνεται η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας, Μπριγκίτε Μακρόν, στην παρθενική της εμφάνιση, ηΕμινέ Γκουλμπαράν Ερντογάν, η βασίλισσα Ματίλντε του Βελγίου, η Ίγκριντ Σολύλερουντ, σύντροφος του Γιενς Στόλτενμπεργκ, η σύζυγος του Βούλγαρου προέδρου Ντεσισσλάβα Ράντεβα, η Αμελί Ντερμπράουντρενγκιεν, σύζυγος του πρωθυπουργού του Βελγίου, η Σλοβένα Πρώτη Κυρία Μότζα Στρόπνικ, η Ισλανδή Τόρα Μάργκρετ Μπαλντβίνσδοτίρ και ο Πρώτος Κύριος, σύζυγος του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου, Γκοτιέ Ντεστενέ. (mpala.gr, 25/5/2017)


25.5.17

ΚΡΗΤΗ. ΟΙ ΞΕΝΟΔΟΧΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΟΙΓΜΑ ΣE ΓΚΕΪ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΚΑΙ... ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕ SWINGERS

Κάνουν άνοιγμα στην Κρήτη και αναζητούν ξενοδοχεία για gay και swingers
Eπιχειρηματικό άνοιγμα στον γκέι τουρισμό (LGBT), έναν από τους δυναμικότερους και πιο προσοδοφόρους της παγκόσμιας αγοράς, ετοιμάζονται να κάνουν ξενοδόχοι της Κρήτης.
 Όπως είπαν οι ίδιοι στην “Π”, βρίσκονται στη διαδικασία αναζήτησης ξενοδοχείων για αγορά, τα οποία θα απευθύνονται αποκλειστικά στην κοινότητα των ομοφυλόφιλων.
Ο ένας ξενοδόχος εναλλακτικά συζητά τη λειτουργία ξενοδοχείου όπου θα φιλοξενούνται μέλη των swingers club, δηλαδή των κλαμπ ανταλλαγής ζευγαριών. Ο Νίκος Χαλκιαδάκης, πρώηνπρόεδρος των ξενοδόχων και ιδιοκτήτης των Cactus Hotels, σημείωσε: “Έχουμε πολλούς γκέι τουρίστες σε όλα τα ξενοδοχεία της Κρήτης και μάλιστα στα πιο
ακριβά. Είναι άνθρωποι οι περισσότεροι χωρίς παιδιά και οικογενειακές υποχρεώσεις, οι οποίοι έχουν την άνεση να ταξιδεύουν και να περνάνε καλά. Προτιμούν τα ξενοδοχεία που δεν φιλοξενούν παιδιά, παρά μόνο ενήλικες, τους ενδιαφέρει το καλό φαγητό ή οι ποιοτικές ήρεμες διακοπές, χωρίς ενοχλήσεις από τους γύρω τους. Είναι διακριτικοί και ξοδεύουν
αρκετά χρήματα στα ταξίδια τους”.
“Η Κρήτη θα κερδίσει, εάν κάνει άνοιγμα στον γκέι τουρισμό και προσωπικά το σκέφτομαι σοβαρά να προχωρήσω σε μια τέτοια επένδυση”.
Ο κ. Χαλκιαδάκης σχολιάζει ότι ο κερδισμένος επιχειρηματίας θα είναι εκείνος που θα κάνει την αρχή και τονίζει ότι και άλλοι ξενοδόχοι της Κρήτης σκέφτονται να επενδύσουν προς αυτή την κατεύθυνση. “Στο ξεκίνημα θα υπάρχει προκατάληψη, αλλά πιστεύω σύντομα θα ξεπεραστεί. Το παν είναι να γίνει η αρχή” αφού πρόκειται για μια ιδιαίτερα προσοδοφόρα αγορά”.
Ο ίδιος σημειώνει ότι αυτό το σχέδιο είναι στα πλάνα της επόμενης διετίας, ενώ, εάν δεν προχωρήσει, η εναλλακτική σκέψη του είναι να αγοράσει ένα ξενοδοχείο “στην μέση του πουθενά” και να το λειτουργήσει αποκλειστικά για swingers τους οποίους έχει ήδη φιλοξενήσει 2 φορές σ’ ένα από τα ξενοδοχεία του και του χρόνου τον Απρίλιο θα βρίσκονται και πάλι εδώ, αφού φέτος το καλοκαίρι θα κάνουν κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά.
“Μέχρι το 2019, ή το ένα ή το άλλο ξενοδοχείο θα βρίσκονται σε λειτουργία, γιατί θεωρώ ότι πρόκειται για σωστές και αποδοτικές επιχειρηματικές κινήσεις” δήλωσε στη συνέχεια. “Η γκέι αγορά είναι πολύ δυνατή και η Κρήτη θα μπορούσε να ωφεληθεί σημαντικά από αυτήν” ανέφερε στην “Π” ο Φώτης Κοκοτός των Elounda S.A. Hotels, σημειώνοντας ότι είχε κάνει διερευνητικές επαφές για την περίπτωση ξενοδοχείου στη Σητεία, ωστόσο συνάντησε τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας. Η αναζήτηση συνεχίστηκε και τώρα βρέθηκε μια άλλη ξενοδοχειακή μονάδα στην βορειοανατολική Κρήτη, ιδιοκτησίας παραδοσιακού ξενοδόχου της Κρήτης, με τον οποίο γίνονται συζητήσεις και οικονομικές διαπραγματεύσεις.

εφημ.ΠΑΤΡΙΣ (patris.gr)

Ο ΦΡΕΝΤΙ ΜΕΡΚΙΟΥΡΙ ΕΙΧΕ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ AIDS

Ο ΦΡΕΝΤΙ ΜΕΡΚΙΟΥΡΙ ΕΙΧΕ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ AIDS
tanea.gr, 23/5/2017
Ο τραγουδιστής των Queen Φρέντι Μέρκιουρι είχε σχεδόν χάσει το ένα του πόδι εξαιτίας των επιπλοκών του AIDS πολύ πριν πεθάνει, αποκάλυψε μέλος της μπάντας.
Σύμφωνα με τον κιθαρίστα Μπράιαν Μέι, ο Μέρκιουρι, που πέθανε το 1991 σε ηλικία 45 χρόνων, δεν ήθελε να δείξει σε κανέναν πόσο πολύ πονάει.
 
«Το πρόβλημα ήταν στην πραγματικότητα το πόδι του», δήλωσε ο Μέι σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Sunday Times» και πρόσθεσε ότι κάποτε ο Μέρκιουρι το έδειξε σε ένα δείπνο, αλλά αισθάνθηκε άσχημα επειδή φοβήθηκε ότι αναστάτωσε τον Μέι.
 
Ο 69χρονος Μέι εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι ο Μέρκιουρι δεν μπόρεσε να ζήσει περισσότερο ώστε να επωφεληθεί από το «μαγικό κοκτέιλ» των αντιρετροϊκών φαρμάκων που κυκλοφόρησαν λίγους μήνες αργότερα για την αντιμετώπιση του AIDS.
 
«Έφυγε λίγους μήνες πριν. Αν κρατούσε λίγο περισσότερο, θα ήταν ακόμα μαζί μας, είμαι σίγουρος», είπε ο Μέι. Ο τραγουδιστής αποκάλυψε μόνος του την ασθένεια στους θαυμαστές του 24 ώρες πριν πεθάνει.
Η δημόσια συζήτηση για τη αρρώστια δεν ήταν αυτό που ήθελε ο Μέρκιουρι, είπε ο Μέι. «Φυσικά όλοι γνωρίζαμε από τι έπασχε, αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Πιθανότατα δεν θέλαμε να ασχοληθούμε με αυτό το θέμα και δεν θέλαμε να μιλήσουμε γι’ αυτό και δεν θέλαμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, αλλά αυτή ήταν η κατάσταση. Και έτσι προχωρήσαμε», δήλωσε ο Μέι.


24.5.17

Η ΤΑΪΒΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Η Ταϊβάν ανοίγει τον δρόμο για τον γάμο των ομοφυλοφίλων
Ιστορική απόφαση από την Δικαιοσύνη της χώρας
tovima.gr, 24/5/2017
Μία ιστορική απόφαση εξέδωσε την Τετάρτη η Δικαιοσύνη της Ταϊβάν νομιμοποιώντας τον γάμο των ομοφυλοφίλων. Με αυτήν την απόφαση, η Ταϊβάν γίνεται η πρώτη χώρα της Ασία που ανοίγει τον δρόμο για τον γάμο μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου. 
Το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάνθηκε πως η διάταξη του αστικού κώδικα που αναφέρει πως ένα γαμήλιο συμβόλαιο δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας «παραβιάζει» το Σύνταγμα, που εγγυάται την ελευθερία του γάμου και την ισότητα μεταξύ των πολιτών. 
Το δικαστήριο δίνει προθεσμία δύο ετών στην κυβέρνηση για να εφαρμόσει αυτή την απόφαση, επισημαίνοντας πως, αν οι ισχύοντες νόμοι δεν τροποποιηθούν στο διάστημα αυτό, οι γάμοι προσώπων του ίδιου φύλου θα επιτραπεί να εγγράφονται στο ληξιαρχείο. 

120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ

«120 χτύποι το λεπτό»: Η ταινία που άγγιξε την καρδιά του Φεστιβάλ των Καννών
HuffPost Greece & ΑΜΕ-ΜΠΕ, 21/5/2017
Η Κρουαζέτ συγκλονίστηκε από την παρουσίαση του φιλμ-γροθιά στο στομάχι "120 χτύποι το λεπτό", του Γάλλου Ρομπέν Καμπιγιό, που αναφέρεται στα πρώτα χρόνια του αγώνα κατά του AIDS στη Γαλλία της δεκαετίας του 1990, μέσα από τη μάχη που δίνει η οργάνωση Act Up.
Εκεί όπου πολλές ταινίες για την επιδημία που έπληξε την ομοφυλοφιλική κοινότητα ασχολούνται με τα ατομικά πεπρωμένα (όπως το "Φιλαδέλφεια" με τον Τομ Χανκς), ο Καμπιγιό παρουσιάζει το θέμα στη συνολική του διάσταση και δίνει μια πολιτική ταινία, που διεκδικεί τον Χρυσό Φοίνικα.
"Στην αρχή της επιδημίας, οι άνθρωποι ζούσαν στη γωνιά τους. Με την Act Up, ασθενείς θέλησαν να σπάσουν τη μύχια κατάρα για να κάνουν τη νόσο πιο ορατή και να θέσουν τους πολιτικούς προ των ευθυνών τους", δήλωσε ο σκηνοθέτης στο AFP.
Η Act Up ζητούσε "να μην υφιστάμεθα πλέον την επιδημία, αλλά να έχουμε ενεργό ρόλο", δηλώνει αυτός που ήταν ακτιβιστής της οργάνωσης, η οποία έγινε γνωστή για τα προκλητικά συνθήματά της και τις θεαματικές της εκστρατείες όπως οι "die in", με τους συμμετέχοντες να ξαπλώνουν στο έδαφος παριστάνοντας τους νεκρούς.
Εκτός από τον θάνατο, η καταπολέμηση της αδιαφορίας, τα εργαστήρια και η ασθένεια έρχονται κυρίως στο προσκήνιο. "Η ταινία δεν δίνει συμβουλές, απλά θυμίζει αυτή τη συσπείρωση του κόσμου κατά της επιδημίας αυτής, του κόσμου που έχτισε μια συνείδηση και έδωσε πολιτικούς αγώνες", τόνισε ο 54χρονος Καμπιγιό.
Από την περιπέτεια της Act Up, o σκηνοθέτης θέλησε να αποδώσει τις εντυπωσιακές επιχειρήσεις της οργάνωσης, τις τεταμένες συζητήσεις για να αποφασιστεί η δράση της, για τις θέσεις που θα υιοθετήσει και ιατρικά επιτεύγματα... Δείχνει επίσης τον έρωτα, τις gay pride και τις βραδιές υπό τον ήχο της μουσικής house, η οποία ενέπνευσε για τον τίτλο της ταινίας.
"Μια μουσική ανήσυχη, όπως η ασθένεια και η εποχή", υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης των ταινιών "Revenants" και '"Eastern Boys". "Η μουσική επιτρέπει στον θεατή να ανατρέξει στη δεκαετία του 1990, χωρίς θέλουμε να κάνουμε μια ταινία εποχής".
"Αποδοκιμάζοντας τους πολιτικούς με ισχυρές και συμβολικές ενέργειες, η Act Up έπαιξε θεμελιώδη ρόλο", θυμάται ο Ζαν-Λικ Ρομερό, ο πρώτος πολιτικός στην Γαλλία που αποκάλυψε ότι είναι οροθετικός. "Ελπίζω ότι ταινίες όπως αυτή θα βοηθήσουν να αποδειχτεί ότι για να ενεργήσουν οι πολιτικοί, χρειάζεται η πίεση του κόσμου", δήλωσε ο σημερινός πρόεδρος της ένωσης τοπικών αιρετών εκπροσώπων κατά του AIDS.
Η ταινία "120 χτύποι το λεπτό", διάρκειας δύο και πλέον ωρών, δείχνει έναν ακτιβισμό που αναπτύχθηκε πολύ πριν από την εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το φιλμ δεν έχει βλέμμα νοσταλγίας ούτε μοιάζει με ντοκιμαντέρ, ίσως γιατί δίνει έμφαση στην ιστορία αγάπης μεταξύ του Σον που νοσεί από AIDS και του Νατάν, ο οποίος δεν είναι άρρωστος.
Πέρα από την αρρώστια που απασχολεί το ζευγάρι, η "120 χτύποι το λεπτό" τονίζει τη ριζοσπαστικότητα του ενός και τη σαγήνη του άλλου.
Ακόμα όχι ιδιαίτερα γνωστοί ηθοποιοί, ο Ναϊέλ Περέζ Μπισκαγιάρ και ο Αρνό Βαλουά συγκλονίζουν στην οθόνη, μαζί με την Αντέλ Ενέλ.
Συνεργάτης από παλιά του σκηνοθέτη Λοράν Καντέ (Χρυσός Φοίνικας 2008 για το "Ανάμεσα στους τοίχους"), ο Ρομπέν Καμπιγιό συνεργάστηκε για την τρίτη του ταινία με τον Φιλίπ Μανζό, πρώην πρόεδρο της Act Up από το 1997-1999 για να γράψει το σενάριο.
Πρώτη από τις τέσσερις γαλλικές ταινίες μεγάλου μήκους που μετέχουν στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών, η "120 χτύποι το λεπτό" θα προβληθεί στις γαλλικές αίθουσες στα τέλη Αυγούστου.

Η... ΕΛΛΗΝΙΔΑ ARIANA GRANDE

Η Αριάνα Γκράντε γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου του 1993 στην πόλη Μπόκα Ρατόν της Φλόριντα. Γονείς της είναι η Τζόαν Γκράντε και ο Έντουαρντ Μπουτέρα και εμπνεύστηκαν το όνομά της από την πριγκίπισσα Οριάνα από το καρτούν Felix the Cat. Η οικογένειά της μετακόμισε από τη Φλόριντα στη Νέα Υόρκη όταν η μητέρα της ήταν έγκυος σε εκείνη αλλά οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν 8-9 ετών.
Αν και αρχικά, ακόμα και η ίδια πίστευε ότι είχε ιταλική καταγωγή, τον Απρίλιο του 2014 είχε ανεβάσει στον προσωπικό της λογαριασμό στο twitter πως οι παππούδες της ήταν Έλληνες και έχει ρίζες και από τη Βόρεια Αφρική.
«Μόλις έμαθα ότι οι παππούδες μου ήταν Έλληνες και εν μέρει από τη Βόρεια Αφρική. Νόμιζα πως είμαι Ιταλίδα. Ποια είμαι; Όλη μου η ζωή είναι ένα ψέμα» είχε γράψει χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, τον περασμένο Μάιο είχε βρεθεί στην Ελλάδα για να κάνει διακοπές με την παρέα της στη Μύκονο. Και από εκεί ανέβαζε συνεχώς φωτογραφίες και video από τις στιγμές της στο ελληνικό νησί.
Αν και μεγάλωσε ως Καθολική, έχει αποκηρύξει τον Χριστιανισμό, όταν ο Πάπας Βενέδικτος χαρακτήρισε ως αμαρτωλούς τους ομοφυλόφιλους και τις εργαζόμενες γυναίκες.
Ο ετεροθαλής αδερφός της, Φρανκι, ο οποίος τραγουδιστής, ηθοποιός, και παραγωγός στο επάγγελμα,  είναι γκέι και αυτό την συγκλόνισε.
Έκτοτε έχει ασπαστεί την Καμπάλα.
«Όταν ο αδελφός μου είπε ότι ο Θεός δεν αγαπά τους ανθρώπους σαν κι αυτόν, είπα «αυτό δεν είναι καλό». Μετά μάθαμε για την οικοδόμηση ενός κέντρου για την Καμπάλα, εγώ και ο Frankie πλησιάσαμε και δημιουργήσαμε μια βαθιά σύνδεση με αυτή την θρησκεία»είχε αναφέρει σε συνέντευξή της.  (star.gr)



23.5.17

ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ. ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΑΣΤΙΓΩΜΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Ινδονησία: Δημόσιο μαστίγωμα σε ομοφυλόφιλο ζευγάρι με βάση το νόμο της Σαρία
documentonews.gr, 23/5/2017
Δύο άνδρες που είχαν συλληφθεί τον Μάρτιο ενώ έκαναν σεξ υποβλήθηκαν σε δημόσιο μαστίγωμα στην επαρχία Ατσέχ. Ένα πλήθος περίπου 1000 ατόμων "παρακολούθησε" τη δημόσια τιμωρία ενώ μερικοί χαμογελούσαν ή βιντεοσκοπούσαν τη δημόσια διαπόμπευση.
Το δημόσιο μαστίγωμα έγινε σε κεντρική πλατεία μπροστά από ένα τζαμί στην πρωτεύουσα της επαρχίας, Μπάντα Ατσέχ
Οι δύο νέοι που μαστιγώθηκαν, ηλικίας 20 και 23 ετών, δέχθηκαν πάνω από 82 χτυπήματα ο καθένας με λεπτό καλάμι. Η αρχική τους ποινή για 85 μαστιγώματα μειώθηκε λόγω του χρόνου παραμονής τους υπό κράτηση.
Τουλάχιστον άλλοι οκτώ άνδρες και γυναίκες μαστιγώθηκαν μαζί με το ομοφυλόφιλο ζευγάρι για άλλα αδικήματα, σύμφωνα με την Σαρία.
Το μαστίγωμα έγινε από δέκα διαφορετικούς αξιωματούχους που φορούσαν καφέ ρούχα και είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Οι αξιωματούχοι σταματούσαν κατά διαστήματα, όταν ο πόνος ήταν αφόρητος.
«Ήθελα να το παρακολουθήσω για να μου γίνει μάθημα να μην κάνω κάτι που παραβιάζει την ισλαμική διδασκαλία», δήλωσε η Ζουμπαιντάχ, 20χρονη φοιτήτρια, η οποία πρόσθεσε ότι ήταν η πρώτη φορά που είδε μαστίγωμα. «Η ομοφυλοφιλία είναι θεραπεύσιμη ασθένεια, είναι πολύ απαγορευμένη στο Ισλάμ», ανέφερε.
«Ελπίζω ότι δεν θα υπάρχουν πλέον τέτοιες περιπτώσεις ομοφυλοφιλίας, είναι συγκλονιστικό», δήλωσε ένας άλλος νεαρός φοιτητής, ο Ένι Τρι Ρετνανινγκίς.
Η επαρχία Ατσέχ είναι η πιο συντηρητική επαρχία της Ινδονησίας, τη χώρα με τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στον κόσμο. Της δόθηκε το δικαίωμα να εφαρμόσει το νόμο της Σαρία το 2000 ως μέρος μιας συμφωνίας με την κεντρική εξουσία για να αντιμετωπισθούν οι αυτονομιστικές τάσεις.
Οι αρχές της επαρχίας ποινικοποίησαν τις σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου το 2014 και το βράδυ της Τρίτης ήταν η πρώτη φορά που εκτελέστηκε ποινή βάσει της απόφασης.
Η Human Rights Watch καταγγέλλει ότι με τον τρόπο αυτό κακοποιήθηκαν 339 άτομα τη χρονιά που πέρασε (2016).


22.5.17

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΤΟ ΡΟΖ ΤΡΙΓΩΝΟ...

Αυτοί που φορούσαν το ροζ τρίγωνο...
Χριστίνα Σανούδου (kathimerini.gr, 21/5/2017)

Σκηνές από το θεατρικό έργο «Bent», που έγραψε ο Μάρτιν Σέρμαν, αντλώντας έμπνευση από τις αφηγήσεις του Γιόζεφ Κ.

«Δεν μπορείς να φυλακίσεις ή να ασκήσεις διώξεις σε ανθρώπους που απλώς δεν υπάρχουν». Αυτή ήταν η πρόσφατη απάντηση του εκπροσώπου της τσετσενικής κυβέρνησης στις κατηγορίες ακτιβιστών ότι η αστυνομία έχει αρχίσει να συλλαμβάνει ομοφυλόφιλους και να τους οδηγεί σε μυστικά κέντρα κράτησης, όπου βασανίζονται με ηλεκτροσόκ και σε ορισμένες περιπτώσεις ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου. «Αν υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι στην Τσετσενία, οι αρχές επιβολής της τάξης δεν θα χρειαζόταν να κάνουν τίποτα, γιατί οι συγγενείς τους θα τους έστελναν κάπου από όπου δεν θα επέστρεφαν ποτέ», πρόσθεσε. 
Τον Απρίλιο, η ρωσική εφημερίδα Novoya Gazeta δημοσίευσε πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες πάνω από 100 ομοφυλόφιλοι άνδρες είχαν εξαφανιστεί τις προηγούμενες εβδομάδες. Αν και η Διεθνής Αμνηστία έσπευσε να προειδοποιήσει πως ο όρος «στρατόπεδα συγκέντρωσης» δεν πρέπει να χρησιμοποιείται άκριτα, οι μαρτυρίες όσων κατάφεραν να αποδράσουν ή αφέθηκαν ελεύθεροι, συχνά αφού είχαν ορκιστεί ότι θα εγκατέλειπαν τη χώρα, αναπόφευκτα φέρνουν στον νου τις διώξεις των ομοφυλοφίλων στη ναζιστική Γερμανία.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Τσετσενία είναι προφανώς λιγότερο οργανωμένο από τη μαζική εξόντωση ανθρώπων στα στρατόπεδα του Γ΄ Ράιχ. Φαίνεται, όμως, ότι η ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας χαίρει ευρείας κοινωνικής αποδοχής στη σύγχρονη Τσετσενία (και ώς ένα βαθμό στη Ρωσία, στην οποία υπάγεται), ακριβώς όπως συνέβαινε στη χιτλερική Γερμανία. Οι «φόνοι τιμής», όπως ονομάζονται οι δολοφονίες ομοφυλοφίλων από τους συγγενείς τους, συνήθως παραμένουν ατιμώρητοι και εμμέσως ενθαρρύνονται από το καθεστώς.
Μετά το επίμαχο δημοσίευμα, οι ανταποκριτές της Novoya Gazeta άρχισαν να δέχονται απειλές και χαρακτηρίστηκαν «εχθροί της πίστης και της πατρίδας» από συμβούλους του Τσετσένου προέδρου και μουσουλμάνους κληρικούς. 
Στο βιβλίο «Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο», ο Γιόζεφ Κοχούτ, ή απλώς Γιόζεφ Κ., αφηγείται μια ελαφρώς «πειραγμένη» εκδοχή της προσωπικής του ιστορίας μέσω του συγγραφέα Χάιντς Χέγκερ (ψευδώνυμο του Χανς Νόιμαν). Την άνοιξη του 1939 ο Γιόζεφ, τότε φοιτητής σε πανεπιστήμιο της Βιέννης, συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή με μόνη κατηγορία ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με έναν άλλο άνδρα. Λίγα χρόνια νωρίτερα, η παράγραφος 175 της γερμανικής νομοθεσίας είχε τροποποιηθεί έτσι ώστε για την καταδίκη ενός κατηγορούμενου για «σοδομισμό» να αρκεί ακόμα και η πρόθεση σωματικής επαφής, χωρίς βέβαια να προσδιορίζεται το τι συνιστά «πρόθεση». Το 1936 είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Χίμλερ η υπηρεσία της αστυνομίας για την αντιμετώπιση των αμβλώσεων και της ανδρικής ομοφυλοφιλίας, οι οποίες θεωρούνταν απειλές για την εξάπλωση της Αρίας φυλής (οι ομοφυλόφιλες γυναίκες είχαν κάπως καλύτερη μοίρα, κυρίως επειδή η «κατάστασή» τους χαρακτηριζόταν «αναστρέψιμη»).
Αφού εκτίει την εξάμηνη ποινή του στις δικαστικές φυλακές της Βιέννης ο Γιόζεφ δεν αφήνεται ελεύθερος, αλλά στις αρχές Ιανουαρίου του ’40 μεταφέρεται στο στρατόπεδο Ζάξενχαουζεν, στη βορειοανατολική Γερμανία. Από τις μαρτυρίες άλλων κρατουμένων γνωρίζει πως «εμείς οι “αδελφές” όπως και οι Εβραίοι θα περνούσαμε στο στρατόπεδο μαρτύρια μέχρι θανάτου και πιθανότατα δεν θα βγαίναμε ζωντανοί». Ωστόσο, δυσκολεύεται να πιστέψει πως στ’ αλήθεια τον αντιμετωπίζουν ως εγκληματία. «Τι κοινωνία είναι αυτή και τι άνθρωποι που υπαγορεύουν σε έναν ενήλικο άντρα πώς και ποιον θα αγαπήσει;» αναρωτιέται. Αργότερα, θα μάθει πως η κακή του τύχη οφείλεται εν μέρει στην ταυτότητα του εραστή του, ο πατέρας του οποίου ανήκε στον κύκλο επιρροής του ναζιστικού καθεστώτος και χρησιμοποίησε όλες του τις διασυνδέσεις προκειμένου να αποσιωπηθεί το «ατόπημα» του γιου του.
Σε γενικές γραμμές, η Γκεστάπο απέφευγε να ανακατεύεται στις προσωπικές υποθέσεις των (Αριων) πολιτών του Γ΄ Ράιχ αν δεν συνέτρεχε άλλος λόγος, έτσι ο συνολικός αριθμός των ομοφυλοφίλων που οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (υπολογίζονται στις 5 με 15 χιλιάδες, παρότι δεν υπάρχουν καταγραφές) ήταν σχετικά μικρός σε σχέση με τον αριθμό όσων καταδικάστηκαν στο ίδιο διάστημα (περίπου 100.000 άτομα). Αν, πάντως, είχαν την ατυχία να καταλήξουν σε ένα στρατόπεδο, όπου υποχρεώνονται να ράψουν στη στολή τους ένα ροζ τρίγωνο, είχαν ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσουν, αφού οι ναζί τους θεωρούσαν αναλώσιμους και τους ανέθεταν τα πιο βαριά και επικίνδυνα έργα, τους υπέβαλαν σε πειραματικές «θεραπείες» ή τους δολοφονούσαν εν ψυχρώ, ενίοτε χρησιμοποιώντας τα ροζ τρίγωνα ως στόχους για σκοποβολή. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό θνησιμότητας των ομοφυλοφίλων στα στρατόπεδα του Γ΄ Ράιχ άγγιζε το 60%, σε σύγκριση με το 41% για τους πολιτικούς κρατούμενους και 35% για τους μάρτυρες του Ιεχωβά.
Από τις πρώτες ημέρες της κράτησής του, ο νεαρός Αυστριακός έρχεται αντιμέτωπος με ένα παράδοξο: Ο εξοστρακισμός και η κακομεταχείριση που υφίσταται έχουν την αποδοχή πολλών εκ των συγκρατουμένων του, παρότι αρκετοί έχουν διαπράξει πραγματικά εγκλήματα. Κατά την άποψή τους οι ίδιοι είναι «αξιοπρεπείς» και «φυσιολογικοί άνδρες» ακόμα και όταν καταφεύγουν σε ομοφύλους τους για να ικανοποιήσουν τις «φυσικές» ανάγκες τους. Αντιθέτως, οι γκέι αντιμετωπίζονται ως «υπάνθρωποι» και δυσκολεύονται να βρουν συμμάχους. Για να επιζήσουν οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων και ο Γιόζεφ, δέχονται να μπουν υπό την προστασία κάποιου capo (κρατούμενοι επικεφαλής ομάδων εργασίας), εξασφαλίζοντας ευνοϊκή μεταχείριση και ορισμένα προνόμια με αντάλλαγμα σεξουαλικές χάρες.
«Η θέλησή μου για ζωή ήταν πολύ πιο δυνατή από κάθε αίσθημα ηθικής και ακεραιότητας χαρακτήρα», παραδέχεται ο Γιόζεφ Κ. Εννοείται ότι ο «ανδρισμός» των capo ουδέποτε αμφισβητούνταν απλώς και μόνο επειδή διατηρούσαν σχέσεις «ανάγκης» με άλλους άνδρες.
Οι αντιλήψεις των κρατουμένων αντανακλούσαν απλώς τη στάση της ευρύτερης κοινωνίας, και οι λιγοστοί επιζώντες των στρατοπέδων εξόντωσης είχαν να αντιμετωπίσουν, μαζί με τις τραυματικές μνήμες τους, την περιφρόνηση του κοινωνικού τους περίγυρου. Ορισμένοι, μάλιστα, οδηγήθηκαν στη φυλακή μετά την απελευθέρωσή τους, έτσι ώστε να εκτίσουν το υπόλοιπο της ποινής τους. Το ζήτημα των ανδρών με το ροζ τρίγωνο παραμένει ταμπού ώς τις μέρες μας ακόμα και στις πιο ανεκτικές χώρες της Ευρώπης, οι οποίες σοκάρονται όταν μαθαίνουν για τις διώξεις στη σημερινή Τσετσενία (ή την Ινδονησία, ή το Μπανγκλαντές κ.ο.κ.), και δεν είναι τυχαίο ότι ο Γιόζεφ Κ. δεν έλαβε ποτέ αποζημίωση για τα δεινά του από την αυστριακή κυβέρνηση. Η παράγραφος 175 καταργήθηκε μόλις το 1975, ενώ έπρεπε να περάσουν σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν το γερμανικό Κοινοβούλιο ζητήσει επίσημα συγγνώμη από τους ομοφυλόφιλους. «Η πρόοδος της ανθρωπότητας μας έχει ξεχάσει», υποστηρίζει ο αφηγητής στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. «Είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε ακόμα στη σκιά της κοινωνίας και να τα βολεύουμε κουτσά στραβά στη ζωή με τρόπο που δεν ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια».
Στην ταινία «Πριν πέσει η νύχτα» ο Χαβιέ Μπαρδέμ, στον ρόλο του ομοφυλόφιλου Κουβανού ποιητή και συγγραφέα Ρεϊνάλντο Αρένας, συνοψίζει με δύο φράσεις τις διαφορές στη μεταχείριση, που υπέστη στην απολυταρχική Κούβα (όπου πέρασε δύο χρόνια στη φυλακή και γλίτωσε παρά τρίχα τη μεταφορά σε στρατόπεδο) και την ελεύθερη Αμερική (όπου πέθανε από έιτζ στο σπίτι του, γιατί δεν είχε ασφάλιση και άρα δεν δικαιούνταν να παραμείνει στο νοσοκομείο): «Η διαφορά ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον καπιταλισμό είναι πως όταν σου ρίχνουν μια κλοτσιά, στον κομμουνισμό είσαι υποχρεωμένος να χειροκροτάς, ενώ στον καπιταλισμό επιτρέπεται να ουρλιάζεις». Μετά τον θάνατο του Γιόζεφ Κοχούτ, το 1994, ο σύντροφός του δώρισε τα ημερολόγια και κάποια προσωπικά του αντικείμενα, μεταξύ των οποίων το υφασμάτινο ροζ τρίγωνο, στο Μουσείο Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ. Ηταν η πρώτη φορά που ένα ροζ τρίγωνο εντασσόταν σε μουσειακή συλλογή.
​​Το βιβλίο «Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο» κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μαύρη Λίστα. Το θεατρικό έργο «Bent», που έγραψε ο Μάρτιν Σέρμαν αντλώντας έμπνευση από τις αφηγήσεις του Γιόζεφ Κ., έγινε ταινία το 1997 με πρωταγωνιστή τον Κλάιβ Οουεν.


ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ. ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ 140 ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Δυο δημοσιογραφικές εκδοχές της ίδιας είδησης:


Η αστυνομία στην Ινδονησία συνέλαβε περισσότερους από 140 άντρες μετά επιδρομή των αστυνομικών αρχών κατά δικτύου πορνείας ομοφυλόφιλων, σε κλαμπ που βρίσκεται σε περιοχή βορείως της πρωτεύουσας, Τζακάρτα, σύμφωνα με σημερινές δηλώσεις αξιωματούχου της αστυνομίας.
Ο Άργκο Γιαουόνο, ανέφερε σε ανακοίνωσή του, ότι οι αστυνομικοί «συνέλαβαν 141 υπόπτους που παραβίαζαν το νόμο περί πορνογραφίας».
Κατηγορίες απαγγέλθηκαν κατά 10 υπόπτων. Μεταξύ αυτών ο ιδιοκτήτης του κλαμπ, αλλά και μέλη του προσωπικού του, ενώ άλλοι συλληφθέντες ανακρίθηκαν.
Η Ινδονησία εφαρμόζει αυστηρή αντί-πορνογραφική νομοθεσία, ενώ οι παραβάτες μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με φυλάκιση 15 ετών.
Η μέγιστη ποινή για την ηλεκτρονική πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό, είναι φυλάκιση τεσσάρων ετών ή χρηματική ποινή 150.350 δολαρίων. (protothema.gr, 22/5/2017)

Indonesian police arrest more than 140 men at alleged gay sauna party
LGBT groups say the gay community in Jakarta has been subject to an unprecedented wave of discrimination and attacks
theguardian.com, 22/5/2017
Indonesian police have arrested more than 100 men in a weekend raid on a gay sauna in the capital Jakarta, a day before two men are to be publicly flogged for having same sex relations.
Authorities raided what they said was a sex party promoted as ‘The Wild One,’ held at a sauna and gym venue in Jakarta’s north on Sunday evening.
Police spokesperson Agus Yuwono confirmed that 141 men, including the owner and several performers, had been detained for questioning and could be charged under Indonesia’s pornography law.
Homosexuality is not illegal in Indonesia, but over the past 18 months the LGBT community has been subject to an unprecedented wave of discrimination and attacks, sparked by several controversial comments from conservative government ministers.
Last month police targeted a gathering of gay men in a hotel in Surabaya, following a tip-off from neighbours. Fourteen men were arrested and forced to undergo HIV tests.
Two men were also arrested in Banda Aceh in late March and convicted of sodomy under the province’s sharia law. The men were sentenced to 85 lasheswith the cane, which will be meted out publicly in the provincial capital on Tuesday.
This will be the first time Aceh’s sharia courts have sentenced people to flogging for homosexual acts.
Yulita Rustinawati from the LGBT activist group Arus Pelangi said that while all the details of Sunday’s raid were not year clear, the arrests were likely part of a growing trend of intolerance toward the queer community in the world’s largest Muslim-majority nation.
“It’s been increasing for two years now,” Rustinawati said of the recent crackdowns, “It’s bad for democracy, for freedom of expression and freedom of association. We’re not sure what the government is trying to achieve. We are queer and we are not going away.”


21.5.17

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 163


φωτογραφία: Rubén Darío




ΜΠΑΓΚΛΑ ΝΤΕΣ. ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ 27 ΝΕΑΡΩΝ ΓΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Bangladesh Arrests 27 Men on Suspicion of Being Gay
by ASSOCIATED PRESS, 19/5/2017
Authorities in Bangladesh on Friday arrested 27 men on suspicion of being gay, a criminal offense in the Muslim-majority country, and plan to charge them with drug possession, an official said Friday.
A commander of the Rapid Action Battalion, an elite police unit that made the arrests, said the suspects, mostly students aged 20-30 years, had traveled from across the country and were picked up in a raid on a community center at Keraniganj, outside the nation's capital, early Friday.
Zahangir Hossain Matobbar said they recovered illegal drugs and condoms in their possession and plan to charge them with drug offenses and not homosexuality because they were detained before they engaged in sex.
The agency also arrested the owner of the community center where the suspects used to gather every two months and stay overnight for partying.
Last year, suspected militants killed a leading LGBT activist and his friend in Dhaka.
The 35-year-old Xulhaz Mannan, a USAID official, was hacked to death in April last year at his home. He had founded the country's only LGBT magazine Roopbaan and was a leading organizer of gays, who are ostracized in Bangladesh.
Since then, many of the gays and lesbians have left the country after they received death threats. Many still live double lives to avoid reprisals.
Homosexuality is a crime in Bangladesh under a law dating back to the British colonial rule, and it has never been amended. The law is rarely enforced.

20.5.17

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΓΚΕΪ ΑΝΔΡΕΣ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΑΤΟΥΣ;

Scientists have revealed why gay men are obsessed with beards
gaystarnews.com, 18/5/2017
When you look around in gay bars and clubs, it appears that almost every guy over 24 has a beard.
But is there a scientific reason why gay guys are attracted to the scruff?
In a survey of 1,577 men and women from Brazil and the Czech Republic, gay men had stronger preferences for men with more facial hair.
‘Homosexual men preferred hairier stimuli than heterosexual women, supporting past findings that homosexual men have strong preferences for masculine traits,’ the study said.
Published in the journal Evolution and Human Behavior, it found gay men often preferred their partners to have ‘thicker facial hair’ than their real partners had.
The authors noted while many people do not end up with their ‘ideal’ beard, they are happy to compromise.
Similar findings also found in a study that showed women pictures of men with varying degrees of facial hair, their sex appeal changed.
It found men with clean shaven and those with unkempt full beard were the less sexually attractive, while the sexiest men were those sporting heavy stubble, followed by short stubble.
When it came to choosing a long-term partner, the more facial hair the better.
But if you’re all patchy or can’t grow more than a few whiskers, have no fear.
The first study also found gay men were most sexually attracted to men with identical facial hair to their own.
And also, these findings also showed these results may change in the future.
‘When beardedness becomes too common, it is less attractive than when it is rare,’ Dr Barnaby Dixson at the University of Queensland wrote.
‘This may explain why fashions and trends in beardedness fluctuate over time.’